viernes, 27 de diciembre de 2013

EL GALLO CAMBIA DE CIUDAD

Hoy el gallo
Kirico
no tenia
ganas de madrugar,
y ha decido estrenar
un gallo
artificial
para ponerlo
en su lugar,
en los días frios
de invierno.
Ha estado
pensando
irse a otro lugar
junto con la kirica
y los polluelos,
pues el mas pequeños
de todos
no hace nada mas
que estornudar
y la pobre gallina
Kirica cuando
se levanta
lo hace con mal
estar.
El gallo
ha decidido
cambiar
de ciudad
y venirse
a veranear
a su verdadero
hogar,
al corral
de la dama
de las camelias.

jueves, 26 de diciembre de 2013

2014 PARA MI PRIMA ROSA MARI

CAMINANDO POR LA CALLE YO TE VÍ

Por la calle yo te vi
    paseando por la calle
 en pos de ti, pedí,
por los tuyos también por ti
imaginándome
que me estaba
  acercándome con toda mi ilusión,
a tu casa más al estar
cerca de ti.
para así ambas
 dirigirnos
 ha realizar
 la compra.







.- Caminando
por las calles
mi alma
 se alegró
 al acordarme
de ti,
 un gesto de alegría
se esbozó
en mi cara,
mi semblante
se alegró al pensar
 en ti.
Es mi mayor
 Ilusión,
 La de verte,
 Para así
 ambas recordar
 Nuestra infancia nuestros veranos.
CAMINANDO POLA RÚA VINTE
Vinte na rúa
     Camiñando pola rúa
  Despois de ti, preguntei,
Para o teu tamén para ti
Imaxinandome
Que fun
   Achegándome
 con toda a miña ilusión,
Á túa casa máis ao estar
Preto de ti.
Así que os dous
  Condúcenos
  Realizou
  A compra.
.- Camiñando
Nas rúas
Miña alma
  Estaba contento
  Cando me lembro
De ti,
  Un xesto de alegría
Estaba esbozado
Na miña cara,
O meu rostro
Alegrouse de pensar
  En ti.
É o meu maior
  Ilusión,
  Para verte,
  Por iso
  Ambos lembran
  A nosa infancia os nosos veráns.
















Caxú © 2014

viernes, 20 de diciembre de 2013

CABALGABDO COMO UN JINETE

SCABALGANDO COMO UN JINETE .- Cabalgando
por la arena,
como un jinete,
va mi alma.
.- Buscando
un lugar
para calmar
su pena.
 a galope va,
trota
que trota,
trotando va.
cuántas
más ganas
tiene de llegar,
a su lar,
más lejos
se le antoja
su mar.
.playa
de arena
blanca
y fina,
con aguas
transparentes
y cristalinas.
olor a mar,
a tierra mojada,
con el rocío
de la mañana.
paisaniños,
con sus carros
y sus bueyes,
preparados
para arar.
pallozas
repletas de paja
y heno,
que están
a rebosar.
.- Olor
A fruta,
Fruta recién
cogida,
Hierba
fresca,
Con olor
A agua
del roció,
de la primera
hora
de la mañana.
.- ¿Cuándo
voy a llegar?
va pensando
el jinete ,
En su hogar,
Tierra
donde nacio,
Hogar
donde vivió
Y donde diò
O seus
primeros
Pasos,
É donde
vivió
O seus
Primeros
Años. .
- Lar
donde
quedaron
A seus
paisaniños
e sus hirmans,
É demás familia.
.- ¡Decirle
canto tempo
Falta para chegar!.
.- A lo lejos
Se oye unha
voz,
Susurrar,
Diciéndole:
¡ te falta moy poco
Para llegar.! .
- ¡ descansa,
Que te vas
aagotar! .-
¡ Mira hacia tras
todo o camino
que levas recorrido,
Y pronto
te darás
Conta
De que es pouco
O que che
falta
Para alcanzar,
Isa terra
Que tanto
anhelas
É a que echas
de menos!.
.- ¡Mira que cerca
De ti esta o mar,
Xa chega hasta ti
O olor a mar,
El olor
a fruta fresca,
Flores
De azahar,
A tierra mojada,
Ya se oyen tocar
As campaniñas
Da iglesia
Onde esta
o teu lar! .
- Gaitas tocar,
Que a miña alma
Alegrase
Porque
xa falta
Menos para chegar!.
.- Cada vez
Se oyen
Mais cerca
Tocar,
As gaitas
Da miña terra,
Se oyen cantar
As cantigas galegas,
, Y se ve bailar
A xente as muñeiras,
Muñeiras
Do meu hogar. .
- Mi alma
Y mi corazón
Se alegran,
Porque he chegado
A miña terra! .
- Dentro de min
Se oye
Tocar
Con un alegre son,
Un tan,
tan,
Pero que es toc,
Toc,
Que es mi corazón
Que va a cien
Por hora,
De la emoción
De estar En mi hogar!.
Caxú (c)2012

miércoles, 18 de diciembre de 2013

TENGO CUATRO SOLES EN MI VIDA

En mi vida
tengo muchos
luceros que lucen
como el sol,
pero entre ellos
hay cuatro
por los que me
desvivo yo.
Uno nos dejó
y ahora esta
con el sol,
y esta pidiendo
por su papá,
para que se ponga
bien,
los otros tres
son Rafa,
Nieves y Ariadna,
por esos tres
son por los que
sufro
y pido yo.
Y A LOS QUE MAS QUIERO

domingo, 15 de diciembre de 2013

ADOLESCENCIA PERDIDA

ADOLESCENCIA PERDIDA


.- Cuando somos

adolescentes, 

no pensamos

 en nada   

  de lo que nos                                                                     

va ha sucederen 

el mañana,

 ni cuando ,

ni como nos vamos 

a irde este mundo, 

tan solo vivimos

 el presente

 con nuestros

 pequeños problemas,

con diferentes 

puntos de vista

 de nuestros 

mayores,

haciendo

 de  un grano

de arena 

una montaña,

tan sólo pensamos

que el restode nuestra vida,

va a ser igual,

que nada va ha cambiar,

 sabiendoy viendo ,

a nuestros seres queridos,

que con el paso de los años,                                 

que el tiempo va pasando

 por ellos,

y que cada año

 cumplido

en ellos,

es un otoño màs,              
 un peso mas                               

que llevan

a su espalda,

mientras tanto 

nosotros

 seguimos 

sin pensar

 en ello,

 de que tambien 

a nosotros 

nos va a pasar

 igual.

.- Cuando realmente

nos damos cuenta,

 es cuando

 un ser querido

 ha partido hacia

 otro mundo mejor, 

para ya no volver  mas,

es ahí cuando

 entonces abrimos 

los ojos del todo 

y empezamos 

ha nota

r que los años

 ya no pasan

en valde,

y que todo 

va cambiando

 a nuestro alrededor 

y en nuestro interior

.- Es entonces cuando

 queremos 

que todo 

vuelva ha ser

 como antes,

pero antes 

de empeorar 

esa persona 

a la que tanto queremos.

.- Y tú no quieres
resignarte

,porque los echas

mucho de menos,

tanto que no quisieras

estar aq
ui,
que quisieras
volar hasta el cielo
para estar
con ella.

jueves, 12 de diciembre de 2013

LA DAMA DE LAS CAMELIAS

Hay en Galicia
una dama,
a la que le gustan
y le apasionan
las flores,
pero entre ellas
hay dos
por las que siente
una gran pasion,
y esas dos flores
son,
las magnolias
y las camelias,
a las cuales cultiva
y cuida con todo
su amor,
porque ella es un primor,
una flor hecha
con mucho amor,
que desprende
todo su cariño
y amor
alli por donde va.
Y por ello
le llaman la dama
de las camelias.
Caxú(c)

miércoles, 11 de diciembre de 2013

EL OTRO VERSO NO HALLADO

.-Algunas veces
he querido
dedicar un verso,
y mas nunca
lo he logrado,
ni lo he encontrado.
.- Y tambien
lo he querido
rimar
y tampoco
lo he conseguido,
y mas por eso,
es que a veces
he estado
como un pez
dentro de una pecera,
dando vueltas
de lado
a lado;
mi cabeza
ha estado,
y por mas vueltas
que le doy,
jamas lo he logrado,
y por eso que lo he sellado, 
haciendo este empareado,
terminado
y titulado
EL OTRO VERSO
NO ENCONTRADO.
CAXU MOLINET
Caxú Molinet Barreiro  (c)
     Juani 2013    ⤴

PARA MIS AMIGOS DE FACEBOOK

Tengo grandes
amigos
y familias
en esta red social.
Amigos amantes
del amor
y de los asados,
otros apasionados
de la cocina
y de la poesia.
Otros que con todo
lo que han sufrido
y que con el corazón
hecho añicos,
siguen luchando
por conseguir
un ideal,
una promesa
que le hicieron
a su pequeño
lucerito del alba,
a la que todos
sus amigos
alber@s quieren
y seguimimos
queriendola
desde nuestro
corazon,
ya que en nuestro
interior esta
esa pequeña flor,
que a todos nos cautivó
y encandilo,
dandonos
un gran ejemplo
de luchar por vivir,
para mi ella le gano
a la malahierba
que queria llevarsela,
mi vida, mi tesoro,
tu sigues viva
para nosotros,
mientras tus dos
jardineros esten
con nosotros,
núnca te olvidaremos.
A los amantes
de la fotpgrafìa
y poesía
me gustarìa
estar
a un paso de ellos
para poder
reunirme
y estar
con ellos,
al igual
que con los
que lejos
y cerca estan ,
mis primos ,
y demas "familia",
a todos
vosotros
os digo
y os mando
desde aqui ,
muchos besos
y mis OS QUIERO.
Todo ello de corazón.

sábado, 7 de diciembre de 2013

BAJO LA SOMBRA DE UN CAMELIO EN FLOR. REGALO PARA MI TÍA CONCHA POR SU SANTO. NOVIEMBRE 2013

BAJO LA SOMBRA DE UN MAGNOLIO EN FLOR. 

.-Debajo de un magnolio
repleto en flor,
 se encuentra una hermosa
 y bella mujer,
 haciendo memoria
de esos años pasados.
Rememorando
 viejos tiempos
, soñando en su juventud,
 su niñez
y adolescencia.
.- Pensando
esta mi tía Concha,
en su amado.
Donde está su niñez,
su adolecía
 y juventud,
que ya no volverán,
quedaron
 atrás con el recuerdo,
los años van pasando,
 uno tras otro,
van cayendo en su espalda,
como si le cayeran
 pétalo de magnolias,
pero estas más pesadas,
 porque duelen al recordar
 todos esos años pasados.
 Sentada bajo la sombra del magnolio
que un día plantaron,
 su hija y su amado,
Antonio,
tan sólo quiere cerrar



 

 sus lindos ojos,
para así poder descansar,
espera  que venga el ángel
 y que la lleve junto a su amado.
Miña reina,
mi tesoro,
mi princesa,
 cuanto te quiero
y te echo de menos,
que recuerdos
 más bonitos tengo

 y cuanto os echo de menos.