domingo, 2 de octubre de 2016

Caxu Molinet Barreiro
No es porque no quiera
que si iré
sino que es por  las
circunstancias en las
 que me encuentre
se que mi media naranja
 más de una vez
de las que le dio
 uno de los cólicos fuertes
 todos los años siempre
me ha dicho que fuera a visitar
a mis padres
o a mi progenitor
porque sabía
y sigue sabiendo
 en el fondo que estoy sufriendo
 porque quiero ir
 el siempre me ha animado
 cómo quitándose importancia
 a lo suyo aunque yo quisiera
dividirme en dos para estar
 con ambos o bien tenerlos
a todos conmigo
hay quien aconseja
 con buena intención
 sin saber
 cómo se encuentran
 los que moran
  en una casa
ni como se encuentra
el ama de dicho lar
 parece que es como si supiesen
  de que ella mo quiera ir
o de que no supiera
lo qie tiene que hacer
 o de cual es su sentir
esa es la impresión
 que le da una pero
es porque no han visto
a la pareja de dicho ser
cuando le da los cólicos
 que gracias a Dios
 de momento no le han dado
y si le dan cuando
nuestra princesa este
 en Murcia quien le va a ayudar
 a él,
pero en este estio
 lleva desde mediados  del mes pasado
con un calculo tardando
 de salir
 su pareja lleva con el estómago
la tripa revuelta
desde el lunes por la tarde
esta mañana se encontraba
cómo si fuera zombi
con la sensación de desequilibrio
con la cabeza que parecía
que le iba a estallar
 hasta hace un momento
 en.la comida ha tenido que tomar
un lesatin para calmarse
se ha echado en cama
 algo de le ha pasado
 más en su interior piensa
que estando así
no puede ayudar cómo es debido
que no es que no quiera ir
sino que el auxilio
 y apoyo a dicho ser
no les luce
 de ir ira por la mañana
o por la tarde partiendo
 a su casa al atardecer,
ya que por la mañana
no está su esposo
 también habrá alguna
que otra mañana
que tendrá que realizar
 alguna que otra tarea del hogar
como la de planchar
y rogándole a Dios
 que no le de a ella la lumbalgia
que si le da tampoco podrá ayudar
 cómo a ella le gusta
 tendrá que dejarle la comida
 hecha para cuando llegue de atender
 a su madre en el hospital
la escritora ha estado
 dos meses comiendo sola
 deprisa para que dicho ser
no estuviese solo en el centro hospitalario
ha dormido sola sin su pareja mes y medio habiendo disfrutado de los tres meses de vacaciones de su hija tan sólo  este último
y comiendo en familia los tres gracias
a que le pusimos dos acompañantes
al ente que esta hospitalizado
 definitivamente.
J.M.B.

domingo, 25 de septiembre de 2016

Dedicada Jorge y Cosas Abuela Cris,2016

Dedicada en especial a mi familia
Jorge Barreiro Pazos
Cosas Abuela Cris
En dos pueblecitos
 de la villa
 de Pontevedra
 llamados Marin
 y Vigo se encuentran
  dos casas una en el barrio
de Chapela en Vigo
la otra en la calle Calvo Sotelo
 en sus jardines
se posó una mariposa
de color rosa
 padtel en uno de sus jazmines
 esclamando para si ella
 ¡es tan bello ese jazmin
con su peculiar
 aroma que sin dudar
 iba jugueteando
y se puso a vola
r de vez en cuando
 se iba parando
 de flor en flor
para descansar
 más allí donde se posaba
 dejaba
perfumes de mil
y un olores
 al haberse posado
 en cada una
  de tan bellas flores
 frutales
 de ambos jardines
 pero en ambos lares
 lo que moraba
en en ellos era una familia
muy unida co mucha pasión
  cada una
 con dos preciosas
 flores
 plantadas
 con una semilla especial
 y con mucho cariño amor
y esmero
 que con el tiempo se convirtieron
en una de ellas  en dos princesas
 muy especiales a la par
 que bondadosas
 cariñosas
 rubia con ojos azules
  la pequeña, la mayor
con ojos oscuros
de pelo rizado oscuro,
en la de Chapela nacieron
un narciso Hector el menor
y una rosa
 de pétalos oscuros
 ojos castaños que llenaron
de luz y alegría
 a ambas familias
 que hoy en dia
siguen alumbrandoles
 dandoles calor
 aun con el corazón
partido en mil pedacitos.
Caxú © ® ™ 2016
Os quiero.

miércoles, 7 de septiembre de 2016

Conversaciones con Dios 1980.// castellano/gallego Caxú (c)2016

💜💜💜💜
Muchas veces he querido
he  estado
hablando con Dios
mas no tuve respuesta
 pero se que me ha oido
 observado
ademas de escuchado
 asi como esos dias
en los que yo necesitaba
un consejo consuelo
 una respuesta a mis dudas
junto a mis conversaciones
 se que me entiende
 comprende
y que alguna vez
puede que le haya fallado
 mas se que Él
me ha perdonado
 que si he mentido
 engañado a alguien  Él
sabe que lo hice sin darme
cuenta o para no hacer
daño a esa persona
ya que al hacerlo
 luego no me siento bien
 al darme cuenta le pido
perdón a Él
se que me ha comprendido
 y perdonado.
💗💗💗💗
Moitas veces
eu quería
 estado
falar con Deus
pero non houbo
 resposta
 pero eu terme oído
 observado
ademais oído
 así como os días
onde eu precisaba
asesoramento
 reconfortante
 unha resposta
para as miñas
dúbidas
xunto con miñas
conversas
 me entende
 inclúe
e sempre
pode considerar
 que fallou
Él é máis
me perdoou
 se eu mentir
 enganou alguén
eu non sabía me
ou só a facer
danos a esa persoa
como facer
 entón eu non
 me sinto ben
 entendendo
que pregunta
o perdón del
é que me entendía
 e perdoado .
Caxú © ® ™ 1980 /2016
💗💗💗💗

Caxu Molinet Barreiro
🌼 🌼 🌼 🌼 🌼 🌼
Nos meus poemas
son escritos
meus sentiientos ,
eo que eu sinto
máis dun día
soñei ,
os meus pensamentos ,
anhelos
e noites sen durmir .
meu día
día ,
meus poemas ,
Son como un diario
para min ;
en que I
caber
poesía ,
ás veces en prosa
e outras rimas ,
ou rima
asonanante ,
conta os feitos
ocorreu
na miña vida ,
narrando as palabras
orella
opinións ,
interpretacións
errónea ,
eu xa oín
contar aos outros
meu ,
tamén contan
neles ,
miñas tristezas
e as miñas alegrías .
os meus poemas ,
miñas historias
e historias
tomando los a realizar
por escrito,
como , levando-os
editar
e publicar
Internet ,
a través da miña parede
ou a miña blogger ,
é un dos meus moitos
wishful thinking
eu deixei
feito.
miña fe ,
miña esperanza
é o que eu puxen
en noso Señor ,
el cre en min ,
é que
quen sabe
falo a verdade ,
e que nunca
vou ter
que decepcionar .
Caxú © ® 2015
🌼 🌼 🌼 🌼
-Castellano -
En mis poesías
estan escritos
mis sentiientos,
ilusiones
y lo que yo
mas de un día
soñé,
mis pensamientos,
anhelos
y desvelos.
Mi día
a día,
mis poesias,
son como un diario
para mí;
en las que yo
en forma
de poesía,
unas veces en prosa
y otras con rima,
o con rima
asonanante,
relato los hechos
acontecidos
en mi vida,
narro las palabras
oidas,
pareceres,
interpretaciones
erróneas,
que he oido
decir a otros
de mi,
tambien cuento
en ellas,
mis penas
y mis alegrías.
Mis poesías,
mis relatos
y narraciones
al poderlas realizar
por escrito,
al igual que al poderlas
editar
y publicar
por Internet,
por medio de mi muro
o de mi blogger,
es una de mis tantas
ilusiones
que me quedan
por realizar.
Mi fe,
mi esperanza
es la que he puesto
en nuestro Señor,
se que El me cree,
que sabe
que digo la verdad,
y que El núnca
me va ha defraudar.
Caxú © ® 2015

martes, 6 de septiembre de 2016

Tardes tristes  de otoño
para una pareja que en su pubertad
 en el colegio se conocieron
y se enamoraron para toda la eternidad con un amor único y un gran corazón que sus sueños eran estar unidos
para toda la vida
 formando una familia Rafa y Nieves.
Tardes grises tristes de otoño
 para ambos,  para no recordar
 los dias tristes que pasaron
con una de sus princesitas,
 la mas pequeña de las dos mellizas, para olvidar
 la enferdad
que un dia se la llevó
 despues de haber estado lidiando contra  dicho mal
 cinco latgos años.
Tardes para querer soñar
 que estan los cuatro juntos
sin ninguna enfermedad,
Y soñar que están los cuatro
felices viviendo alegres
 y en armonia.
Cuando a su pequeña reina
le diagnosticaron
 desde bien pequeñita
 cuando tan sólo era un bebé
 con dos meses de vida,
decidieron formar
 una asociación para ayudar
a conseguir financiar
 las becas de dicha enfermedad
para así poder financiar
 las becas para encontrar
 una cura y un medicamento
para dicho mal
y así evitar
que todos aquellos chicuelos
que padezcan dicho mal
puedan tener una niñez
e infancia como los demás.
Ambos con su corazón
partido siguen sin cesar
sin dejarse llevar
por la derrota   siguen luchando
por conseguir realizar
 la promesa que le hicieron
a su pequeña reina mora.
Caxú © ® 2015



Cabalgando como un jinete

Montando na area
como un cabaleiro
 vai miña alma
.- Buscar un lugar
para aliviar a súa dor
a vontade trota galope trote
trotando
está camiñando sen parar.
moitos máis desexo chegou
seu fogar está con fame
para máis mar.
praia de area branca
con augas claras e multa
cristal.
con cheiro a terra mollada,
con orballo caeu primeiras horas
mañá.
paisaniños con coches seus
 con bois preparado para arar
 pallozas cheos tan fina paixa
e feo están superlotadas
cheiro de froitas recóllense
no momento
 cheiro de herba fresca xuntos
con auga perfume pulverizado
pola mañá.
cando vou recibir?
Está a pensar cabaleiro.
na casa, a terra onde naceu
 fogar onde viviu
 que é onde
os seus primeiros pasos e onde
  eu vivín primeiros
 anos fogar
onde estaban
os seus paisaniños
e hirmans outra familia
e amigos.
para dicir
canción ritmo para chegar
 falta!
lonxe escoitou un murmurio
 de voz
dicindo que a parella é
precisa pouco moy
para chegar
repousa unha pouco
que vaiste cansativo!
mire para atrás
observa todo xeito cams
 viaxe
vai rapidamente que aos conta
 e ou a falta alcance isa terra par che
que tanto ansían terra linda isa
belas ambos enfeitiza
 amor
luar que tanto ansían
e tanto perder!
olle para todos ou
 cams estrada
 viaxar vai logo entender
 iso é só o que precisa
para se recuperar.
mira como está preto ou no mar
 ven a vostede o cheiro do mar
 aroma de froitas frescas
flores de azar para mollada terra
xa é campaniñas chamada
 oyen como da igresia
 onde é ou fogar teu!
esscoita Tambe
 gaitas de foles soou
 como alma exulta que mina
 o dúo tamén se alegra
porque esixe
menos chegar pra!
máis e millo son ouvidas
contacto próximo
 así como campaniñas
 con gaitas de foles
 miña da terra
non se oe cantar diante
galegas
como cantigas
como tambén
 é
 muñeiras xente a bailar
como Mina da terra
que se alegran o corazón
 meu dentro do meu escoita-se
o son alegre con tal
 así toc toc
meu corazón vai dun centenar
 por hora de emoción
por estar na miña casa.
(2018)
💝💝💝💝💝💝💝💝💝💝💝💝
(2013)
Cabalgando  por la arena
como un jinete va mi alma
.- Buscando un lugar
para calmar su pena
A galope va trota que trota
trotando
cabalgando va sin parar.
.- Cuántas más ganas tiene de llegar
a su lar mas lejos se le antoja su mar.
.- Playa de arena blanca
y fina con aguas transparentes
cristalinas.
Con olor a tierra mojada,
con el rocío caído a primeras horas
de la mañana.
.- Paisaniños con  seus carros
 con bueyes preparados para arar
 as pallozas repletas de paixa fina
e heno que están  a rebosar.
.- Olor a fruta recién cogida
 aroma a hierba fresca junto
con perfumes del agua del roció
de la madrugada.
.- ¿Cuándo voy a llegar? Va pensando el jinete.
En su hogar la tierra donde nació
 el lar donde vivió
 que es donde dio
sus primeros pasos é donde
  vivió os primeros años. Lar donde quedaron
 os seus paisaniños seus
hirmans é demás familia e amigas.
¡Decirle canto tempo le falta para chegar!
.- Allá a lo lejos se oye una voz susurrar
que a la par diciéndole está
¡ te falta moy poco para chegar
descansa un pouco que vaiste agotar!
¡ Mira hacia atrás
observa todo el camino que levas
 recorrido
pronto te darás  conta de que é pouco
o que che falta par alcanzar isa terra
que tanto anhelas isa terra bella
hermosa que tanto  encandila
 enamora
ese luar que tanto añoras
  é que tanto echas de menos!
Mira todo  o camino que levas
 recorrido pronto te darás cuenta
 de que es poco lo que te falta para alcanzarla.
.- ¡Mira que cerca de ti está o mar
 llega hasta ti el olor a mar
 aroma de fruta fresca
flores de azahar a terra mollada
xa se  ollen  tocar as campaniñas da igresia
 onde  está o teu lar! Tamben se oyen
 sonar as gaitas que a miña alma alegran
 a la par que también se alegra
porque que  falta  menos pra chegar!
.- Cada vez se oyen maís cerca tocar
 as campaniñas junto con as gaitas
 da miña terra
allá enfrente oyen se  cantar
as càntigas galegas como tamben
 se ve
 a xente bailar as muñeiras da miña terra
que a meu corazón alegran. Dentro de mi oyese
sonar con alegre son un tan
 tan toc toc
es mi corazón que va  cien
 por hora de la emoción
por estar en mi hogar.
Caxú © ® ™ 2015 /2016


Marin

Me dixo para estar aquí

Eu dixen que si,

miña alma eo meu corazón

Eles quedaron cegados

vostede

pero algo dentro de min

algo me dixo

non podía

estar

máis contigo

Tiven que saír

lonxe de ti

tomando

un curso indefinido

Eu fun aínda

 Lo coa ilusión

 esperanza

velo de novo

outro verán

fun

do seu lado co corazón

xogo na man

a alma angustiada

mirando cara diante

 estar ao seu lado.

día

iso me fixo eterna

 eles permanecen

 tal

pero para acurtar

Eu escriba fermosos
 pensamentos

 transformado

na deliciosa poesía

Están emerxendo
das profundidades

 meu ser

 de xeito que

noite

día

 Non facer longa

deixei de chorar por ti,

eu asumir

así eu puiden

levalo dentro de min

corazón,

manter o anhelo

 de estar todos xuntos,

amigos e familiares,

que son ambos

como con aqueles que non fan

son,

 e do noso lado

 tamén tomo

 nunha urna

 no meu pequeno

gran corazón.
Marín
me dijiste quédate aquí
yo te dije que si,
mi alma y mi corazón
se encandilaron
de ti
pero algo dentro de mi
algo me decía
que no podía
quedarme más aquí.
Tuve que partir
lejos de ti
tomando un rumbo indefinido
me alejaba
 de ti con la ilusión
junto con la esperanza
de volverte a ver
otro verano más
me fui
de tu lado con el corazón
partido en la mano
el alma apenada
deseando volver estar
a tu lado.
Los días
se me hacia eternos
y siguen siendo igual de largos
pero para acortarlos
te escribo bellos pensamientos
 transformados
en deliciosas poesías
que salen de lo más profundo de mi ser
 para que así
las noches
 los dia
s no se me hagan pesados,
ya he dejado de llorar por ti,
lo he asumido
con ello he conseguido
llevarte muy dentro de mi
corazón
manteniendo el anhelo
 de estar todos juntos,
amigos
familia,
tanto con los que están
como con los que no están,
 ya a nuestro lado
 que también los llevo
 dentro de una urna
 en mi pequeño
 gran corazón.
Caxú ©®™

Añoranza es//saudade é 2016


Caxu Molinet Barreiro
Saudade é ..
. quero desexar
unha persoa
animal ou cousa
 que tiña que separar
dúas razóns
tanto doloroso
pero diferentes diferentes
 porque sabe
que xa non volveras
para recuperar
a distancia cauaa
ou que morreu
 é preferible amar
 lembrar momentos
aqueles feliz que gastou
con eles
ou un ente querido
 a que fixo feliz
e a tempo que non deixe
 lamentar
 ou sufrir
 para non lamentar
lamentar é ...
amar
 unha persoa
con todo o seu amor
 con todo o seu poder
non se esqueza tan bo
catiñosa
maravillosa
persoa
 que estaba aínda
é para vostede
é como si tivese estado
con Xesús
creador
da serie
con toda esa evicacion
é .
Caxú (c)2016
~~~~~~~~~💜💜💜💜💜~~~~~~^^

Añoranza es...
querer
desear
a un persona
animal o cosa
de la cual te tuviste
que separar
 por motivos diferentes
ambos  dolorosos
 pero diferentes
porque sabes
que ya no los volveras
a recuperar
a cauaa de la distancia
o por que  falleció
 es preferible amar
recordar
aquellos momentos
felices que pasaste
con ellos
o con tan querido ser
 al que  hiciste feliz
y él  o ella
a la vez
 a ti para no dejarle
 llorar
ni sufrir
al igual para que no
 se entristeciera
 deplorar es...
querer
a una persona
con todo tu cariño
con toda tu fuerza
 no olvidarla nunca
por lo buena  cariñosa
maravillosa
 persona que fue
 sigue siendolo para ti
es como si hubieses
estado con muestro
 creador
junto con Jesus
 todo esto evocacion es.
Caxú © ® ™ 1980 

sábado, 27 de agosto de 2016

BUSCANDO LA PAZ DE ESPÍRITU

Un hombre viajó a Chelm a fin de pedir consejo al rabino Ben Kaddish, el más sabio de todos los rabinos del siglo XIX y quizás el noodge más importante de la Edad Media.

“Rabino”, preguntó el hombre, “¿dónde puedo encontrar la paz?”

El jasid lo miró y dijo: “¡Rápido, mira detrás de ti!”

El hombre dio media vuelta, y el rabino Ben Kaddish le dio en la nuca con un candelabro.

“¿Te parece suficiente paz?”, le dijo ajustándose su yarmulke.

En esta parábola se hace una pregunta absurda. No sólo es absurda la pregunta, sino también el hombre que viajó a Chelm para hacerla. No es que estuviera muy lejos de Chelm, pero ¿por qué no se quedó dónde estaba? ¿Por qué fue a molestar al rabino Ben Kaddish? ¿Acaso el rabino no tenía suficientes problemas?

La verdad es que el rabino estaba hasta la coronilla de este tipo de graciosos, que iban a verlo sólo porque una tal señora Hecht  mencionó su nombre en un juicio de paternidad. No, la moraleja de este cuento es que este hombre no tiene nada mejor que hacer que vagabundear y poner nerviosa a la gente. Por ello, el rabino le golpea en la cabeza, algo que, según la Torá, es uno de los métodos más sutiles de demostrar interés.

FUENTE: Cuentos y literatura judía
Estaba escrito en la pared  de una pequeña iglesia en los Pirineos: “Señor, que esta vela que acabo de encender sea luz y me ilumine en mis decisiones y dificultades. Que sea fuego para que Tú quemes en mí el egoísmo, el orgullo y las impurezas. Que sea llama para que Tú calientes mi corazón y me enseñe a amar. No puedo quedarme mucho tiempo en Tu iglesia pero, dejando esta vela, un poco de mí mismo permanece aquí. Me ayuda a prolongar mi oración en las actividades de este día. Amén”
Amazon shared from Maktub (Spanish Edition) by Paulo Coelho

jueves, 25 de agosto de 2016

Baby Consuelo había salido con el dinero justo para llevar a su hijo al cine. El muchacho estaba muy animado, y a cada momento preguntaba cuánto tiempo tardarían en llegar. Al parar junto a un semáforo, vio a un mendigo sentado en la acera, sin pedir nada. -Dale todo el dinero que llevas -escuchó que le decía una voz. Baby argumentó que le había prometido a su hijo que lo llevaría al cine. -Dáselo todo -insistió la voz. -Puedo darle la mitad, mi hijo entra solo, y yo lo espero a la salida -dijo ella. Pero la voz no quería discusión. -Dáselo todo. Baby ni tan siquiera tuvo tiempo de explicárselo al niño: paró el coche y le dio todo el dinero que llevaba al mendigo. -Dios existe, y usted me lo ha demostrado -dijo el mendigo-. Hoy es mi cumpleaños. Estaba triste, avergonzado de estar siempre pidiendo. Entonces decidí no pedir nada y pensé: si Dios existe, me hará un regalo.
El joven Akira era el encargado de ir a buscar el agua fresca que se bebía en la casa-escuela del maestro Oé. Todas las mañanas acudía a la rica fuente que nacía al pie de la colina, a veinte minutos de distancia. Para la tarea, se había hecho con dos grandes vasijas de barro que mantenían el agua fresca todo el día. Los dos botijos colgaban de los extremos de un recio palo que, colocado a lo largo del cuello, le permitía llevar hasta trece o catorce litros sin mucho esfuerzo.Pero resulta que una de las vasijas tenía una grieta por la que se escapaba parte del agua y, al final de cada trayecto,sólo llegaba la mitad del contenido.Durante los dos últimos años, ésa había sido la dinámica: Akira iba temprano a la fuente, llenaba los dos recipientes y regresaba sólo con una vasija y media de agua.El botijo perfecto estaba muy orgulloso de sus logros; durante todo ese tiempo había llevado toda el agua que le permitía su contenido. Pero el botijo roto estaba triste y avergonzado de su propia imperfección, ya que era consciente de que sólo conseguía cumplir con la mitad del cometido para el que había sido creado.Después de aquellos dos años de trabajo, la vasija rota ya no resistió más la presión y alzó la voz para decir:

-¡Estoy tan avergonzado!
Akira volvió la cabeza hacia su izquierda, vio gemir a la pobre cerámica, y preguntó:
-¿Vergüenza de qué, amigo mío?
-Durante todo este tiempo, no he sido capaz de llevar bien el agua hasta la casa del maestro. ¡Qué desperdicio! Por culpa de mis defectos, he echado a perder parte de tu trabajo, se quejó el botijo. Akira sonrió amablemente y dijo:
-No digas eso. Ahora llegaremos a la fuente y os llenaré de agua, y quiero que te fijes en lo hermoso que está el camino de vuelta a casa.Cuando llegaron a la fuente, el botijo dejó que le metieran el agua y, una vez sobre los hombros de Akira, empezó a mirar a su alrededor, tal y como le habían indicado.
-El camino está precioso, dijo el botijo.
-A mí también me gusta. ¿Ves las hermosas flores que bordean la cuneta?, preguntó Akira.

-¡Oh, son bellísimas!, exclamó el recipiente.

-¿Te has dado cuenta de que sólo hay flores en esta vera del camino? Durante estos dos años, he plantado semillas en este lado porque sabía que crecerían las flores gracias al agua que tú derramabas cada día, señaló el joven.
-¿Es eso cierto?, preguntó el botijo, emocionado.

-Sí. Gracias a eso, durante estos años he gozado de estas flores en los paseos matutinos y no sólo eso, he podido decorar con flores la mesa del maestro. ¡Mi querido amigo, si no fueras como eres, ni el señor Oé ni yo hubiésemos podido gozar de la belleza como lo hemos hecho!

No me pidas perdon Caxú (c)2014

NO ME PIDAS PERDON

.- Nò
 me pidas perdón,
no,
no me lo pidas,
porque el perdòn
no se compra,
ni se vende.
.- Para que te perdone,
 tienes que lograr
muchas cosas. .
- Hay veces que se perdona,
 y núnca se puede olvidar,
 el daño que le has causado
 a la persona que te quiere.
.- Tienes que olvidar
a la otra persona,
y quererme tan sòlo a mí,
así yo te perdonaré,
 tratando de olvidar
 el daño que me causastes.
 .- Porque el perdón
no se compra con dinero,
tampoco se compran,
ni se venden
las promesas,
todas aquellas
promesas de amor
 que me hicistés,
porque no son objetos. .
- Tampoco el amor
no se compra
con engaños,
ni con monedas,
el amor
no se vende
asi como si nada,
el cariño
se consigue
con sinceridad,
 amor,
cariño
y comprensión